Betaalbaarheid van de zorg: wie wil er nou een plofkip zijn?

Gisteravond in Nieuwsuur mochten alle lijsttrekkers hun zegje doen over de problematiek van de dreigende onbetaalbaarheid van de zorg. De een na de ander had een mening over overbodige, dure ingrepen, gebrek aan ‘afrekenen op resultaat’ en de vraag of al die dure technologische mogelijkheden en uitvindingen nog wel wenselijk zijn. Wat mij opviel is dat niemand zich de vraag stelde of er niet wat meer aan preventie gedaan kan worden. Waarom krijgt 1 op de 4 mensen ooit in zijn leven kanker? Hoe komt het dat het aantal nieuwe patiënten met diabetes type 2 (= ouderdomssuiker) tussen 1995 en 2010 met 87% is gestegen? Wat verklaart dat 1 miljoen Nederlanders aan een hart- of vaatziekten lijden?

De kosten van de gezondheidszorg stijgen rechtevenredig met het voorkomen van deze zogenaamde ‘welvaartsziekten’. Ziekten die zich vooral voordoen in onze moderne, westerse samenleving. Ziekten die ook in rap tempo hun intrede doen in de ‘nieuwe wereld’, daar waar het westerse leefpatroon de nieuwe norm wordt…

Meer aandacht voor de kwaliteit van onze voeding en verandering van leefstijl is naar mijn mening dé sleutel naar een beter betaalbare gezondheidszorg. Weg met de plofkip, meer waardering voor écht voedsel zonder ziekmakende additieven, oprechte voorlichting zonder commerciële bijsmaak. Laten ze zich daar sterk voor maken in Den Haag! De politiek staart zich blind op het organiseren van de zorg, op nog meer regelgeving en papierwerk. Maar als we nu eens met elkaar ervoor gingen zorgen dat minder mensen onnodig ziek worden, dan kunnen we die ongelukkigen die wél ziek worden alle zorg bieden waar ze recht op hebben.

Je bent wat je eet, en wie wil er nou een plofkip zijn…?!